كـلامي با شهيـدان

روزي كه شما را به شهر آوردند- برروي دستها –بوي بال فرشته فضا را معطر كرده بود.نسيم خون تو در كوچه هاي شهر گلبرگهاي حماسه و ايثار را به شكوفتن وا داشت و ياد كرامت لبخند تو را بر مشام خاطره ها سپرد به حيرتم كه ستاره زخم تو از آسمان فزونتر بود چگونه مرگ را در آغوش گرفتي كه هنوز در مرثيت تو در زمين داغ تو را بر جان دارد و زبان قلم در كام ماند تو ازدريايي و به دريا پيوستي، موج نام تو بغض طوفان را در جانها برانگيخته است. به كدام زخمهايت بگريم كه قطره هاي حقير اشك در برابر فوران چشمه هاي زخم تو بضاعت تلخي است. سبز بودي و در تن پوشي از سبز بر دوش بهار از پاييز عبور كردي و در مشتهاي خاك در فصل بهار ماندن را به گونه اي ديگر شكفتي، حالا در اين گريه و اندوه بي تو خود بگو آيا من مستحق گريستن برخويشتن نيستم.

قافله راهيان كوي شهادت در صلايي جاودانه مشتاقان وصال دوست را به خويش فرا مي خواند. خيل سوختگان، افروخته‌گان، آتش اشتياق يكايك در لبيكي جاودانه رخت از ديار خاكي بر بستند و به كوي دوست آرميدند. و شهيد يكي از قافله سالاران اين كاروان بود.